سه شنبه, ۲۷ آذر ۱۳۹۷
آخرین مطلب با عنوان ، شبهه: سقف خانه ما سوراخ است (حسین پناهی) در 6 روز قبل منتشر شده است .
»   بررسی روایات و متون, شایعات اعتقادی, شایعات تاریخی  »   بررسی متن انتسابی به زکریا رازی (پیامبران فریبکار)
100 views
۱۹ مهر ۱۳۹۷ , ساعت ۱۹:۴۳

بررسی متن انتسابی به زکریا رازی (پیامبران فریبکار)

متن شایعه:

همه ى آنهایى که از آغاز تاریخ مدعى پیغمبرى شده اند؛ در بدترین حالت فریبکار بوده اند و در بهترین حالت تعادل روانى نداشته اند ! (زکریا رازى)

 

پاسخ:

به دور از اینکه این کلام، متعلق به رازی باشد یا نباشد، کلامی احمقانه و از روی جهل است و همین مطلب است که صدور آن را از شخصیتی علمی مانند زکریای رازی بدور می کند. به هر حال، این کلام اشتباه است. چرا که در اثبات نبوت عامه (اصل نبوت) و نبوت خاصه (یعنی اثبات نبوت پیامبری بخصوص) دلایل عقلی و نقلی بسیاری وجود دارد. از معجزات پیامبران سابق و تا معجزات زنده کنونی. از استدلالات عقلی و علمی تا کشف شهودهای روحانی… که همگی دلالت بر برهانی بودن نبوت است.

سخنان به جا مانده از تاریخ نویسان و دانشمندان روزگاران سابق و هیمنطور سخنان خود پیامبران، دلالت دارد بر اینکه این افراد حیکم و دانشمند بوده اند. دانشمندانی (پیامبرانی) که سخنان حکیمانه آنها، بعد از گذران هزاران سال، الگوی جوامع بزرگ بوده و هست.

به هر حال، ابوبکر محمد بن زکریای رازی، پزشک، شیمی دان و فیلسوف مشهور ایرانی (سده ی سوم هجری) است که شهرتش بیشتر به سبب تخصص در دانش پزشکی است. بر پایه ی آنچه که مخالفان فکری رازی درباره ی نظریات فلسفی وی نوشته اند: او منکر وجود باری تعالی نبود اما منکر نبوت و ادیان بوده و برتری پیامبران الهی بر سایر مردم را مغایر با حکمت و رحمت خدا می دانست.

طبق نوشته های مخالفان رازی، نظریات خاص فلسفی و اعتقادی او مخالفت ها و واکنش هایی را در پی داشت تا آنجا که عنوان «ملحد» گرفته بود.

گفته شده که نظریّاتِ وی در این زمینه‌ها، در دو کتابِ «رساله فی ‌النبوات و رساله فی حیل المتنبّین» که برخی به طعن و استهزاء آنها را نقض الادیان و مخارق الانبیاء نامیده‌اند ، مضبوط است، امّا آن دو اثر اکنون مفقود شده است.[۱]

گویا برجسته ترین منتقد رازی، «ابوحاتم رازی»، متکلم و محدث اسماعیلی (و احتمالآ شیعه ی دوازده امامی) بوده که در کتاب خود «اعلام النبوه» به برپایی جلسات مناظره با او اشاره کرده است. البته در این کتاب نامی از رازی نیست و طرف مناظره «یک شخص ملحد» است.

برخی از محققان با رد الحاد رازی و با استناد به برخی آثار وی در موضوع معاد و امامت، او را حکیمی شیعه مذهب و معتقد به نبوت و امامت می دانند. این گروه بر این باورند لقب ملحد را اسماعیلیان به رازی داده اند و شهرت رازی در الحاد، سوء استفاده ی ملحدین امروزی را هم در نقد خداباوران در پی داشته است.

شیخ عبدالله نعمه مولف کتاب «فلاسفه الشیعه» معتقد است که محمدبن زکریا شیعه بوده است که در دام تهمت الحاد افتاده است.

شهید مطهری هم می نویسد: «چگونه ممکن است کسی همه اصول مبدأ و معاد و روح و نفس را پذیرفته باشد و منکر نبوت و شرایع باشد؟! به علاوه او کتابی دارد «فی آثار الامام الفاضل المعصوم‏» که به احتمال قوی بر طبق مذاق شیعه در امامت نوشته است، و کتابی دارد به نام «النقض علی الکیال فی الامامه» و کتابی به نام «کتاب الامام و المأموم المحقین‏»، و همه می‏رساند که اندیشه امامت فکر او را مشغول می‏داشته است.»[۲]

رازی در همین کتاب «النقض علی الکیال فی الامامه» به عقاید اسماعیلیه حمله برده و بعید نیست به همین دلیل، اتهام کفر و الحاد از سوی آنان متوجه وی شده باشد.

منوچهر پزشک نویسنده «مدخل اعلام النبوه» در جلد نهم دائره المعارف بزرگ اسلامی، از منظری دیگر، در اینباره می‌نویسد: «مدارک‌ و اسنادی‌ امروزه‌ در دست‌ است‌، (حاکی از آنکه) نمی‌توان‌ با قاطعیت‌، همه عقایدی‌ را که‌ از سوی‌ متکلّمان‌ به‌ مخالفان‌ (مثل رازی) نسبت‌ داده‌ شده‌ است‌، مخالفتِ‌ واقعی‌ آنان‌ با تعالیم‌ اسلام‌ و پیامبر اسلام ‌(ص‌) دانست‌، چرا که‌ در نقل‌ قول های‌ باقی‌ مانده‌، “انگیزه‌های‌ سیاسی”‌ نادیده‌ گرفته‌ شده‌اند و در اصل‌ گروه‌های‌ مشخّصی‌، مانند معتزله‌ و اسماعیلیّه‌ عهده‌دار ردّ کردن‌ نظر مخالفان‌ گردیده‌اند.»[۱]

در پایان باید متذکر شد تولید و نشر سخنان پوچ ( آن هم ناشیانه و با ادبیات امروزی) و نسبت دادن آن به مشاهیر ایرانی، اقدامی است که ملحدین فعلی در پیش گرفته اند تا با سوء استفاده از کم اطلاعی مخاطبان، یاوه گویی های ملحدانه ی خود را به آنان بقبولانند و از آب گل آلود ماهی بگیرند!  با بررسی های صورت گرفته، این متن در هیچ یک از آثار زکریای رازی یافت نشد.

 

__پی نوشت_________

[۱]. حکیم ری، فهرست آثار دست‌نویس فیلسوف و پزشک نام، ابوبکر محمد بن زکریای رازی در کتابخانه بزرگ حضرت آیت الله العظمی مرعشی نجفی؛ حسین متقی.
[۲]. خدمات متقابل اسلام و ایران، چاپ هفتم، ص ۴۶۲ و ۴۶۳.

کانال تلگرامی آنتی شبهه

مطالب مرتبط

ارسال پاسخ یا نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


  • آخرین مطالب